“İyi güzel de bana bişi almadınız mı baba?” Diyerek anne ve babasının sohbetine ortadan dalmıştı Ufuk. Hayalkırıklığı giderek ağırlığını hissettirmeye başlamıştı.

“Hiç almaz olurmuyum oğlum. Biraz soluklanayım istedim.”

“Peki o zaman nerde bana aldığınız?”

Babası yerdeki torbalardan birisini eline almış ve içinden küçük bir kutu çıkartarak,

“Al bakalım. Bu da senin hediyen. Bakalım beğenecek misin?” diyerek Ufuk’a uzatmıştı.

Heyecandan titreyen parmaklarıyla kutuyu açan Ufuk,  içindekine şöyle bir bakmış,

“Bu ne baba? Bişi anlamadım.” Demişti şaşkınlıkla.

“Bu bir kayık oğlum. Suda yüzdürürsün. Hem nasıl Karadenizlisin sen. Bir kayığı bile tanıyamadın.” Diye cevaplamıştı babası dalga geçerek.

Ufuk elinde yeni oyuncağı, kapıdan fırlayıp gitmişti. Kayığı yüzdürmek için en ideal yer olarak düşündüğü, köyün meydanındaki su dolu yalağa koşar adımla ulaşmıştı.

Güneş tepelerdeki çam ağaçlarının arkasından kaybolup, gökyüzüne karanlık yavaş yavaş çökmeye başlayıncaya kadar, zaman zaman su içmeye gelen ineklerin bazen de arkadaşlarının şaşkın ve meraklı bakışları arasında büyük bir keyif ve mutlulukla yüzdürmüştü kayığı bir baştan bir başa.

Gün iyiden iyiye karanlığa dönüşürken, üstü başı ıslak ama buna rağmen mutluluk dolu gelmişti eve ve meraklı bakışlar eşliğinde yatağının hemen yanıbaşına özenle koymuştu oyuncak kayığını.

Arkası yarın ./..

Melodi:Vangelis-Fields Of Coral