Geçmiş Zaman

Belenören Köyü

Babası ve annesi aylık alışveriş için Nallıhan’a gitmişlerdi. Elleri kolları torbalar ve paketlerle dolu olarak eve döndüklerinde, içinde beslediği umutları eşliğinde büyük bir çoşkuyla karşılamıştı onları.

Giderken,

“Nereye gidiyorsunuz?” Diye sorduğunda.

“Pazara gidiyoruz.” Demişlerdi bir ağızdan.

“Bizi neden götür müyorsunuz?” Sorusuna karşılık,

“Öte beri alacağız. Çarşı pazar sizlerle dolaşmak çok zor olur. O yüzden ablanla sen burda kalıyorsunuz.” Cevabını vermişti babası.

“İyi! O zaman bana da bişi alırsınız.” Diye karşılık vermiş ve umutlarını yüklenmişti toz bulutları bırakarak gittikçe ufalan kamyonun arkasından.

Torba ve paketlerin, barakadan bozma okulun diğer yarısı olan eve taşınmasına büyük bir hevesle yardım etmişti.

Vehbi son paketi de içeriye taşıdıktan sonra, yumuşak minderli sedire bütün yorgunluğuyla adeta çökmüş ve “Bu seferki alışveriş beni çok yordu nedense.” Diye söylenmişti.

“Pazar çok kalabalıktı ondan olsa gerek.”

“Haklısın hanım. Millet kıtlıktan çıkmış gibi alışveriş yapıyordu. Tabi bir de aybaşı olduğunu unutmamak gerekiyor. Herkes maaşını alınca eksiklerini tamamlamak için pazara gelmiş.” 

*Yalamık: Çam ağaçlarının kabuk ve gövde arası bıçakla kazınmak suretiyle çıkartılan yenebilir ince tabaka