Silah sesi, dallarda tek tük kalmış kargaların tamamını çığlık çığlığa havalandırdı. Kar tanecikleri uçuştu her yerde ve namludan fırlayan kurşun, buz gibi havayı yararak doğruca hedefine yöneldi. Yaşar, mermi sırtıyla buluştuğu o an dimdik olduğu yere mıhlandı. Zamanın durduğunu sandı bir an. Geri dönüp onlarla gözgöze gelmeye çabaladı.

-Yandım anam... Diyebildi sadece ellerini onlara doğru uzatarak. Sonra dizlerinin üzerine düştü. Salih iki el daha ateş etti acımasızca ve koşarak uzaklaştılar. Yaşar kaderiyle başbaşa kaldı ve kanıyla kırmızıya boyanmış karların üzerine doğru yavaşça uzandı. Artık üşümüyordu. Başını zorlukla kaldırdı, az önce ulaşmaya çalıştığı bacası tüten eve baktı. Elini uzatsa dokunabileceği uzaklıktaydı. Atılan onca kurşuna rağmen ne kapı açılmış ne de pencerelerde bir kıpırdanma olmuştu.
Sürünerek kapıya doğru yaklaşmaya çabaladı. Gücünün ve acılarının giderek azaldığını hissedebiliyordu. Olağanüstü çabası sonunda onu evin kapısına kadar ulaştırmıştı. Kalın tahta kapıyı itmeye çalıştı.
Kapı açılmadı. Daha sonra vurmayı denedi ama gücünü tüketmişti. Kapıya vuramadı. Canhavliyle kapının demir kulpunu tutmaya çalıştı ancak bunu da başaramadı. Kanlı parmakları tahta kapının yorgunluğunda motifler oluşturdu.
Oğlu ve karısı tekrar canlandı gözünün önündeki kanlı tual üzerinde.

-Allahım bana yardım et n'olursun. Ölmek istemiyorum. Diye inledi.
Bedenindeki sızılar başladığı gibi birden bire bitivermişti. Ölümün pençesinde olduğunu anlamıştı. Elinde tırpanı üzerinde kara cübbesiyle azrail gelmişti. Boşta olan parmakları Yaşar'ı kavradı ve birlikte havalandılar. Ağır ağır karanlığın içine doğru yükseldiler. Karların beyazlığı giderek yokoldu ve sonra bir hiçlik.
Ve ölüm...

***

Karaluğun Recep böyle bir havada dışarda olmadığına için için şükrediyordu. Zaten iyiden iyiye ihtiyarlamıştı. Kartal bakışlı gözleri uzağı puslu görüyordu artık. Sağ kulağı da hiç bir şey duyamaz olmuştu. Bu yüzden karşısındaki konuşurken gayri ihtiyari sol tarafını dönüyordu.

"Bu yaştan sonra dışarlarda ne işim olacakki." Diye düşündü elindeki çölük* ile ocakta yanan odun parçalarını karıştırırken.

* Küçük ağaç parçası

Arkası yarın ./..