Tahtabacak Ahmet, Nizam’in serzeniş ve kızgınlığını anlayabiliyordu. Onun yerine kendisini koyduğunda, tepkisinin çok farklı olmayacağının da bilincindeydi.

-Haklısın! Ne diyeyim. Söyleyecek çok fazla bişi de yok. Ama bu yola girdik bir kere. Artık bundan dönüş yok diye düşünüyorum. Ama sen yine de son kararını vermeden önce iyice düşün. Ben yarına kadar burdayım. Olumlu ya da olumsuz cevabını beklicem. Eğer cevabın hayır olursa otuz bin Lirayı da yarın geri götürmem gerekecek.

Nizam cevap vermedi. Sadece uzun uzun Ahmet’in yüzüne baktı. İçinde bir yerlerde vicdan muhasebesi çoktan başlamıştı.

“Yapamam böyle bir şeyi”

“Yüzlerce köylünün yeri yurdu var işin içinde”

“Ama bir insanın hayatı söz konusu”

“Hayır dersem avucumdaki para uçup gidecek”

Ertesi sabah Tahtabacak Ahmet’le buluştuklarında süngüsü düşmüş bir askerden farksız görünüyordu. Gece boyunca uyuyamamış, sigara üstüne sigara yakıp vereceği kararın sonuçlarını düşünmüştü. Ve gün ağarırken, gel gitler eşliğinde aldığı son kararı, kısa bir cevapla Ahmet’e açıkladı.

-Kabul. Sözcüğü güç bela dökülmüştü Nizam’ın dudaklarından.

-Seni üzgün ve endişeli görüyorum. Ama bence son derece önemli ve olması gereken en doğru kararı verdin. Herşey yolunda giderse Ören köyü seninle gurur duyacak. Bunu böyle bilesin. Diye cesaretlendirmeye çalıştı Ahmet, Nizam’ı.

İki hafta boyunca, o köy senin bu köy benim dolaşarak ilkokullardaki teftişlerini tamamlamış ve dinlenmek için evine geri dönmüştü. Büyük kızı ve oğlu, sabah erkenden okula gitmişlerdi. Evde, karısı ve daha okul çağına gelmemiş küçük kızıyla birlikte oturuyordu. Örgü işlerinde son derece becerikli olan karısı, elindeki tığ ile büyük kızın çeyizine dantel örüyordu.

-Ya hanım! Sana bir şey söyleyeceğim. Şu bizim hemşerimiz Polis Nizam varya, bilirsin. Önceki akşam içerken bana bir laf etti. Açıkcası ettiği laf midemi bulandırdı.

-Ne söyledi peki? Diye sordu karısı merakla.

Arkası yarın ./..