-Zamane kızları nolcak. Aklı bi karış havada. Diye söylendi torununun arkasından. Eeee. Neyi var Bibi’nin? Hastamıymış neymiş. Hacı Ahmet’in az önceki öfkeli sesinden eser yoktu.

-İhtiyarlık işte. Üşütmüş biraz bahçelerde. Ona hep diyorum, yaşlandın artık kendini kollaman lazım ama bir türlü anlamak istemiyor.

-Doğru diyorsun evlat. İnsan, hiç olmazsa son günlerini huzur içinde geçirmek için belli bi yaştan sonra kendine dikkat etçek.

-Doğru söze ne denir Hacı emmi. Bunu birde Bibime anlatabilsem. Bilirsin işte, hep burnunun dikine gider o. Geçen seferki rahatsızlığında götürdüğümüz doktor, ağır hiç bir iş yapmayacaksın, kendini dinlendirmen lazım dedi demesine ama dinleyen kim. Hala hararları, odunları banamısın demeden sırtına vuruyor.

-Desene, boşu boşuna deli Halime demiyorlar senin Bibine. Ancak şunu da unutmamak gerekiyor, köyde hayat hep mücadele içinde geçiyor ve  zorluklarla dolu. Sürekli çalışmak gerekiyor. Bir kere durdunmu düşersin ve kalkman o kadar zor olur ki.

Mustafa cevap vermeden, önündeki tabakta duran yoğurda sıcacık mısır ekmeğini ekledi ve çala kaşık girişti. 

-Bu yaptığın yılan. Çok güzel olmuş. Gızın korktuğu kadar var hani. Ben bile bi ara şüpheye düştüm sahicimi diye. Ne marifetler varmış sende de haberimiz yokmuş be Mustafa.

-Boş zamanlarımda, fırsatını buldukça yaptım. Oldukça fazla emek verdim ama sonunda gerçekten de güzel bir heykel çıktı ortaya. Sahici bir yılandan farkı yok gibi. Eğer çok beğendiyseniz onu size hediye olarak verebilirim.

-Olurmuymuş öyle şey canım. Onca emek vermişsin. Durduk yerde ne diye bana hediye edeceksin.

-Durduk yere sayılmaz aslında. Bana iş verdiniz, aş verdiniz. Evinizin kapısını açtınız. Bunu bir minnet borcuna karşılık olarak kabul ederseniz çok sevinirim.

Hacı Ahmet bir an için durakladı. Yaşamı boyunca karşılıksız hiç bir adım atmamış olmasının getirdiği ikilemi yaşıyordu. Kabul edip etmemek arasında gidip geldi.

-Pekala. Tek bir şartla kabul ediyorum. Evin dışında görünen bir yere onu çakar mısın?

-Siz hiç merek etmeyin. Onu öyle bir yere asacağım ki, hiç kimse bakmadan geçmeyecek. Ünü dillerden dillere dolaşacak ve komşu köylerden bile onu görmeye gelecekler.

Arkası yarın ./..