-Nasıl alacaksın dokuz karıyı bakalım? Dedi gülerek.

Mustafa bir an için irkildi ve sesin geldiği kapıya doğru döndü.

-Sen miydin zehra. Korkuttun beni. Dedi gülümseyerek.

-Niçin korktun canım. Dağbaşında değilsinya. Sesi eğleniyor gibiydi Zehra’nın. Yemek getirdim. Sana da. Dedem gelsin beraber yiyelim diyor.

-Öyle mi? Teşekkkür ederim. Bak benim de sana bir sürprizim var. Dedi muzipçe.

-Sahi mi. Çok meraklandım. Hem fazla duramıycam burda. Dedem şüphelenir sonra. Ne yapıyor bu kız içerde diye kalkar gelir.

Mustafa oturduğu tahtaların üzerinden aşağıya atladı. Tahta yılanı arkasında saklayarak Zehra’ya doğru yaklaştı. Apansız yılanı Zehra’nın burnunun ucuna doğru uzattı.

-Ayyy.. Bu da ne! Diye çığlık attı Zehra. Yılanı sahici sanmıştı.

Zehra’nın çığlığı Hacı Ahmet’i de telaşlandırmıştı. Apar topar atölyeye koştu.

-Ne oluyor burda. Diye bağırdı kapıdan.

-Bir şey yok Hacı Amca. Zehra’ya şaka yaptım, o da çok korktu. Diye cevapladı Mustafa çekingen bir sesle.

-Ne şakası. Bu bağırtıya ancak eşek şakası yapmış olman gerekir. Hacı Ahmet’in sesi öfke doluydu.

-Yılan gösterdi bana dede. Dedi Zehra üstünden suç atar gibi.

-Yılan mı?. Yılan ne arar atölyede. Hacı Ahmet’in kızgınlığı hala geçmemişti.

-Bunu gösterdim. Diyerek yaptığı tahta yılanı uzattı Hacı Ahmet’e doğru Mustafa.

Önce emin olamadı ama sonra, tahta yılanın kusursuz güzelliği karşısında hiç bir şey söyleyemedi Hacı Ahmet. Sadece hayran hayran baktı bir müddet.

-Cık... Cık.. İnsan bundan da korkarmı canım. Sadece tahta bir yılan bu. Diye Zehra’nın çığlığını yerer bir sesle konuşmasını sürdürdü.

-Korkmadım dede. Dede derken oldukça sert vurgu yapmıştı. Sadece irkildim. Bilirsin oldum olası çekinirim yılanlardan. Birden bire uzatınca burnuma doğru gayri ihtiyari bağırdım.

-Tamam anlaşıldı. Bir daha böyle şakalar yapmayın birbirinize. Sen doğru eve. Sen de gel yemeğimizi yiyelim. Diye ortalığı yatıştırdı Hacı Ahmet.

Zehra, Mustafa’ya görürsün sen bakışı fırlattı ve atölyeden hızla çıkıp eve doğru uzaklaştı.

Arkası yarın ./..