Bibisi ve oldukça yaşlı Efenduğun Tahsin, şoför mahalinde kamyonu kullanacak olan Muhammet’in yanına oturdular. Mustafa ve bir kaç yolcu da kamyonun kasasına koyulan sepetlerin üzerine yerleştiler. Kamyonun kornası, inek kokusu ve sesleri arasında yola koyuldular.

-Tonya’dan gitmicez bu sefer Tahsin Amca.Yolu değiştiriyoruz. Dedi şoför Muhammet.

-Hep Tonya üzerinden yolculuk yapardık. Neden ihtiyaç duydun yolu değiştirmeye? Diye sordu Efenduğun Tahsin.

-Şalpazarı üzerinden yeni bir yol yapmışlar. O yolun daha kestirme olduğunu söylüyorlar. Biz de şansımızı deneyelim. Daha erken döneriz köye. Zaten yola çıkmakta oldukça geç kaldık. Tonya üzerinden gidersek akşama kalırız.

-Sen bilirsin. Şoför sensin. Canımızda malımızda sana emanet. Bizi sağ salim köye yetiştirde  gerisi o kadar önemli değil.

-Sen hiç merak etme Tahsin amca. Allaha şükürler olsun daha hiç bir kazam bile yok. Sağ salim varırız evimize. Muhammet muzipçe gülerek söyledi bunları.

-Götürür. Götürür. Sen meraklanma. Bunun babası da iyi şofördü. Diye söze karıştı Halime Bibi.

Muhammet yolun kestirme olduğunu doğru tahmin etmiş ancak köye daha erken ulaşılacağı konusunda yanılmıştı. Yolun büyük bir kısmı dozerlerle yeni açılmış ve henüz şose haline getirilmemiş toprak durumundaydı. Yağan yağmurlar nedeniyle balçık ve çamur deryasına dönen yolda,  zorunlu  kısa duruş  yaptılar. Hatta bazı yerlerde çamura öylesine battılarki çıkmaları saatler sürdü.

Büyük bir kısmı toprak olan yayla yollarında yağan yağmurla birlikte derin çukurlar oluşması kaçınılmazdı. Yolun geçtiği yerlerde yaşayan köy çocukları, bu çukurları taş ve tahtalarla kapatır, yoldan araç geçmesini beklerlerdi. Arabalar görününce ortaya çıkar ve peşlerine takılarak hep bir ağızdan “Para... Para... Para...” diye bağırmaya başlarlardı. Arabalarda bulunanlar bir kaç lira atana kadar bu isteklerini biteviye sürdürürler ve araçların peşi sıra koşarlardı. Genellikle araçlarda bulunanlar, onların çalışmalarını karşılıksız bırakmaz bir miktar kağıt para atarlardı. Daha insafsız olanlar ise, tozun toprağın içersine bir avuç dolusu bozuk para fırlatır ve çocukların bala üşüşen arılar gibi birbirlerinin üzerine kapaklanmasını zevkle seyrederlerdi. Paraları alan çocuklar bir yandan üzerlerine sinmiş tozu toprağı silkeler, bir yandan da gidenlerin arkasından el sallarlardı. Kazandıkları paraları önce avuçlarında sıkı sıkı tutarak sıcaklığını hisseder daha sonra ceplerine koyarak ellerinde kazma ve kürekleriyle bir sonraki arabayı beklemeye başlarlardı. Ne kadar çok araba geçerse o kadar çok kazanırlardı.

Arkası yarın ./..