Günlükçüler, öğle saatlerinde evin önüne geldiklerinde Hacı Ahmet de kapıdan yeni çıkıyordu.

-Hacı paraları bugün verecektin. Ödemeyi yap da helalleşelim hepimiz burdayken. Dedi Durmuş.

Hacı Ahmet her zamanki gibi önce bir düşündü.

-Peki ala vereyim. Eve girelim de hesaplaşalım. Dedi sonrasında da.

Hacı Ahmet önde günlükçüler yine peşinde teker teker eve girdiler. Hacının evi konak gibiydi, modern ve bir çok odası vardı. Köyde bir çok evde rastlanan topraküstü, onun evinde yerini tahta döşemeye bırakmıştı. Sofadaki sedirlere bir bir oturdular. Sedirin en başına kurulan Hacı içeriye doğru seslendi.

-Zehra gızım! Hele bi gelir misin?

Az sonra arka odalardan birinin kapısını açarak sofaya doğru ağır adımlarla geldi Zehra.

Mustafa için ışık yeniden doğmuştu gözlerinde. Yine bir hale içerisinde geliyor gibiydi Zehra. Günlerdir hayallerinde yaşattığı o güzel kızı karşısında görmüş olmaktan dolayı damağının kuruduğunu hissetti.

"Yakından daha da güzelmiş." Diye düşündü.

-Buyur dede. Dedi Zehra. Büyük bir gayretle gözlerini Mustafa’dan kaçırmaya çalışıyordu.

-Gızım bana odadan defterimle kalemimi getiri misin? Ha bi de misafirlere ayran ikram edelim sana zahmet.

-Olur dede. Erkek yanında çok konuşulmaz kuralı burada da işliyor ve Zehra kısa kısa konuşuyordu. Geldiği gibi yavaşça ve Mustafa’nın bakışları üzerinde asılı kalmış bir halde, içinde fırtınalar dedesinin odasına doğru yürüdü. Odaya girdi ve kapattığı kapıya sırtını yaslandı.

"Allahım ne kadar da yakışıklı. Yüreğim sıkıştı bir an için. Nefessiz kalır gibi oldum.

İlk defa birinden bu derece etkileniyorum. Onu gördüğümde, ne kadar da çok

özlemiş olduğu anladım. Hasretlik çekiyormuşum meğersem. Onun hakkında

böyle düşündüğümü dedem bir bilse. Kimbilir neler yapar bana. Ama o bir rençber.

Dedem her zaman davul dengi dengine vurmalı der.

Nasıl olacak bu iş bilemiyorum. Sevdalık bu muydu? Acı çekmek. Hasret çekmek.

Ama bunlar güzel şeyler değilki.

Ya içimdeki yangın, heyecan ve o tatlı kıpırtı. Onu bir kez bile olsun görebilmek.

Bunların mutluluğu, güzelliği daha fazla."

Düşüncelerini yaslandığı kapıda asılı bıraktı ve pencerenin kenarında duran masanın üzerindeki defter ve kalemi alarak odadan dışarı çıktı.  

Melodi: Kazım Koyuncu (Kendisini sevgi, saygı ve rahmetle anıyoruz) -Ben Seni Sevdiğimi-

Müziği tekrar dinlemek isterseniz lütfen tıklayın

                                                                          Arkası yarın ./..