Oğuz Köyü

8 Yıl Sonra

Güneşin alabildiğine ısıttığı bir yaz günü. Heryeri biteviye yeşilliğin sardığı fındık bahçelerinde hareketlilik başlamıştı. Genç ihtiyar, kadın erkek, çoluk çocuk herkes elele vermiş, bodur ve bir o kadar narin ağaçlardaki olgunlaşan fındıkları neşe ve sevinç içinde dallardan gerevi* yardımıyla bir bir topluyor ve bellerindeki gıdıklara** dolduruyorlardı. Fındıklığı küçük olan aileler imece yaparken, bahçeleri büyük olanlar ise günlükçü tutuyorlardı.

Mustafa o sabah erken kalkmıştı. Doğru düzgün işi olmadığından bütün bir kışı sırtüstü yatarak geçirmiş ve umutla fındık zamanı para zamanı söylemlerini alevlendiren bu ayları beklemişti. Bu sene fındıklarını toplamak için Hacı Ahmet ile anlaşmaya varmıştı.

Toprak yollardan telaşla yürüyerek Hacı Ahmet’in evine ulaştı. Diğer günlükçüler de erken gelmiş evin önündeki çimenlikte bekleşiyorlardı. Evin önünde iki tane kocaman dut ağacı, aralarında da Hacı Ahmet’in torunlarının gerdiği ip üzerine atılan, dastardan yapma bir çadır vardı. İki tarafı açık, içinde minderlerin olduğu bu ilkel çadırda torunlar gündüz sıcağında kendilerine oyun kuruyorlardı.

Hacı Ahmet de az sonra kapıdan gözüktü. Bekleşenleri şöyle bir göz ucuyla süzdükten sonra,

-Herkes tamam mı? Gidiyoruz. Dedi.

-Tamamız. Diye bağırdı günlükçüler hep bir ağızdan.

Tarlalar, fındıklıklar önde Hacı Ahmet arkada günlükçüler bir bir geçildi. Sonunda köydeki en büyük bahçe olan Hacı Ahmet’in fındıklığına gelindi. Değil Oğuz Köyünde, civar köylerde bile bu büyüklükte bahçesi olan bir kişi daha bulunamazdı.

Hacı Ahmet fındık ağaçlarından birinin gölgesine çöktü.

-Herkes iş başına. Dalga geçmek yok. Diye bağırdı.

Günlükçüler hemen harekete geçerek yanlarında getirdikleri gıdıkları bellerine bağlayarak işe koyuldular. Uzanabildiklerini kolayca toplayabiliyorlardı ancak daha yukarıda kalan fındıkları alabilmek için dalları gerevi ile eğmek zorunda kalıyorlardı. Fındıkları ocak ocak topluyor ve tamamen bittiğine emin olduktan sonra diğer ocağa geçiyorlardı.

Arkası yarın ./..