Aynı Gün

Gıcıklı Gıranı

Ayşe Gıcıklı Gıranı’nın kayalık yamaçlarında, bir yandan otlara orak sallıyor, bir yandan tehlikenin tam göbeğinde olmasına karşın, gözünün önünde panaromik bir şekilde uzayıp giden manzaranın doyumsuz güzelliğini seyrediyordu. Vadilerde kıvrılarak akan derenin suyundan yansıyan güneş ışınları, arada bir de olsa gözbebeklerinde oynaşıyordu. Ayşe soluklanmak için, ot biçmeye ara verip düz bir kaya parçasının üzerine oturdu. İçten içe ince bir sesle kocasının çok sevdiği türküyü mırıldanmaya başladı.

Ha bu akan dereler

Hep gözümün yaşıdır

Sevişupta ayrılmak

Ölümün gardaşıdır

İndim bağdan aşağı

Bulamadım izuni

Gelin olalı beru

Göremedum yuzuni

Söz: anonim

Bu türküyü ne zaman duysa ya da söylese aklına hep kocası düşüyordu. Yiğitti Yaşar onun gözünde. Üstelik babayiğit. Hiç bilmediği, tanımadığı ellerde, onca zorluğa onca düşmanca bakışlara, davranışlara göğüs germişti. Allah’tan başka hiç bir şeyden korkusu yoktu Aruzlu Yaşar’ın. Herkese sevgi ile yaklaşır, elini uzatırdı. Çok da yardımseverdi. Yaşama dair bilmediği ama bilmesi gereken ne varsa Yaşar öğretmişti Ayşe’ye. Onun yanında kendisini sürekli kör cahil hisseder, bilgiye olan açlığını gidermesini beklerdi. Bunca mutluluk ve güzelliğe karşın kollarının arasından çekip almışlardı onu. Sırtını yasladığı o koca dağ bir gün apansız çökertilmişti. Acımasızca ve de gaddarca.

“Beni bi şekilde görüyorsa, onu hiç unutmadığımı da anlıyordur.” Diye düşündü Ayşe.

“Hep ona ait olarak kalacağım, ölene değin.”

Ayşe gözlerine dolan yaşları her zaman yaptığı gibi elinini tersiyle sildi ve oturduğu kayadan doğruldu. Yerde  unuttuğu orağı almak için eğildiğinde, belini kavrayan yabancı ellerin buzu andıran soğukluğunu hissetti.

Arkası yarın ./..