Gıranın belindeki keçiyolundan hızlı adımlarla yürümeye başladılar. Külek kayasına yaklaştıkça obadan ıraklaşıyorlardı. Adını; çok benzeştiği için, kavak ağacından yapılan yağ saklamaya yarayan kaptan alan külek kayası, obanın yalnızlık ve bilinmeyene açılan son kapısı gibi bütün haşmetiyle patikanın hemen yanında öylece duruyor ve her geçeni selamlıyor ya da uğurluyor gibiydi. Külek kayasını ardlarında bırakarak vahşi doğanın uçsuz bucaksız, çimenleri, kayaları ve tepeleriyle başbaşa kalmışlardı. Pilinin çabucak bitmemesi için arada bir yaktıkları el fenerinin sarı ışıklarında, kuytularda kalmış karanlık köşeleri tarıyor ve sarıkızdan izler arıyorlardı. Rüzgar hala kayalarda ıslık çalmaya devam ediyordu.

-Sarıkız!!! Sarıkız!!! Gel kızım. Diye bağırdı Ayşe karanlığın içine doğru. Sesi karşı tepelerde yankılandı.

-Sarıkız!!! Sarıkız!!! Gel kızım.

Süleymen hafifçe gülümsedi. Çocukluğu gelmişti aklına. Eskiden tezek toplamaya, kekik koparmaya gelirlerdi buralara. Oyun olsun diyede birbirlerinin isimlerini çağırırlar, sonrada eğlenerek kayaların kendilerine verdikleri cevapları dinlerdiler. Sanki gizemli bir ses onları çağırırdı.

-Buralarda yok galiba. Dedi Ayşe.

Süleyman gittiği eskilerden geri dönerek,

-Haklısın. Zannımca öbür obanın sürülerine katılıp onlarla gitmiştir. En yakın oba Şahmelik obası. Oraya gidelim de bi soralım bakalım yabancı inek görmüşlermi. Dedi.

Yokuş yukarı tırmanmaya başladılar. Gelin kayasına geldiklerinde biraz soluklandılar. Uzun sivri bir kayaydı ve de dillerden hiç düşmeyen meşhurmu meşhur bir efsanesi vardı.

Birbirini ölesiye seven iki genç evlenmişler ancak gerdek gecesi erkek apansız ölüvermiş. Bu acıya dayanamayan genç gelin kendini bu kayadan aşağıya atarak canına kıymış. Bu nedenle bu sivri ve uzun kaya, o gün bu gündür sürekli ağlarmış.

Anlatılanlar hikaye olabilirdi ama gerçekten de kayanın tam belinden hafif hafif sızan ve gözyaşı gibi damla damla yere düşen bir su vardı.

Şahmelik obasına gelmeden yol üstünde bir kahvehane vardı.Etraftaki irili ufaklı obalardan bir çok kişi buraya gelir sohbet eder, çay içer ve oyun oynarlardı. Kahvehaneye girdiklerinde üçünün de gözleri içerdeki dumandan yandı. Derme çatma yapının açık penceresinin olmaması içerdeki havanın dışarıya çıkmasını engelliyordu. Zaten kapıyı pencereyi açsan yayla soğuğu içeri dolar, yanan sobaya rağmen insanı buydururdu*. Süleyman başındaki kasketi çıkardı.

-Selamun aleyküm. Diyerek içerdekileri selamladı.

-Aleyküm selam..

-Aleyküm selam..

Kahvedekiler de gelenleri selamladı.

 *Buydurur: Üşütür

Arkası yarın ./..