Ayşe ayaklarındaki karalastikleri çıkartarak tahtaüstünde oyanayan oğlunun yanına gitti ve ona sıkıca sarıldı.
Gözleri dolu dolu olmuştu. Dokunsalar ağlayacaktı.

-Diyecen son söz bu mu? Köy yerinde ersiz yaşamak ne kadar zordur bilirsin. Biz seni bu zorluklarla başbaşa bırakmak istemeyiz. Gel şu inadından vazgeç. Artık sağda solda bu konuyu bir daha açma.
-Senden ve o katil oğlundan yardım almaktansa ser sefil ölmeyi yeğlerim. Nefes aldığım sürece gerçekleri herkese haykıracağım. Bu haykırış ancak ben öldüğüm zaman sonlanır. Anladın mı? Ancak ben öldüğümde.. Ayşe bu sözcükleri bir histeri krizi içerisinde sarfetmişti adeta. Eli ayağı sürekli bir titreme nöbetindeydi.
İhtiyar adam onunla daha fazla konuşmanın bir yarar sağlamayacağını anlamıştı. Eline aldığı bastona dayanarak oturduğu yerden doğruldu.

-Demek öldüğün zaman ha.. Diye fısıldadı belli belirsiz ve açık kapıdan geldiği gibi süzülerek çıkıp gitti.

-Ne oldu Ayşe? Diye sordu kalabalıktan biri.

Arkası yarın ./..