e-Roman - Blogcu

Mustafa evin kapısını itip içeri girdiğinde neredeyse kardan adama dönüşmek üzereydi. Bibisi ocak yerinde asılı duran kazanın altındaki ateşi odunla besliyordu. Kapıdan soğuk ve kar tanelerin eşliğinde giren Mustafa'yı görünce rahatladı.

-Nerelerde kaldın? Meraktan öldüm be uşağım. İnsan bu ayamda sokaklarda dolaşır mı? Diye serzenişini dile getirdi.

-Atölyedeydim Halime Bibi. Eksik kalan bir kaç işim vardı. Onları bitireyim demiştim. Ne bileyim havanın bu kadar fena olacağını. Ufuk'a da söz vermiştim işten sonra size gelirim diye. Ama onlara da gidemedim. Bu havada gözüm yemedi doğrusu.

-Bu ayamda dışarda aç çakallar gezer ancak.

Mustafa bibisine cevap vermeden üzerindekileri ve karalastiklerini çıkardı. Sıkıntılarını da peşi sıra sürükleyerek tahtaüstündeki sedire oturdu ve dışarıda sert rüzgarla savrulup giden kar tanelerini seyre koyuldu. Palagu Çeşmesi

Aynı saatlerde Zehra ve ablası Hanife, Palagu çeşmesinin buz gibi suyundan doldurdukları güğümlerini dırmaçla sırtlarına sarmış eve dönüyorlardı.

Çeşmeye gidişleri kadar kolay olmamıştı eve dönüş. Kapıdan içeriye adım atar atmaz derin bir oh çekti iki kız kardeş.

Sırtlandıkları güğümleri dırmaçlardan kurtararak tereğe yakın bir yere bıraktılar. Üşümüş ellerini donmaktan koruyan elliklerini güç bela çıkartıp ateşin başına geçtiler. Ellik ve hırkalarını kurumaları için rengi iyice koyulaşmış tahta sandalyenin arkalığına asarak iyice ateşe yaklaştırdılar.

Kendileri de Küçük tahta taburelerin üstüne ilişerek ısınmaya koyuldular.

-Neler yapıyor senin yavuklun? Pek sık bir arada göremiyorum artık ikinizi. Hanife ateşin yüzünde oynaşan kırmızılığında apansız yöneltmişti sorusunu.

Zehra bu soru karşısında hazırlıksız yakalandığından kekeleyerek,

-Ne yavuklusu be. Neden söz ediyorsun sen? diye soruya soru ile cevap verdi.

-Hadi kızım. Geçiceksin bunları. Anlamamazlıktan gelme şimdi. Mustafa'dan bahsettiğimi bal gibi de anladın.

-Yavuklum falan değil o benim.

-Sen onu benim külahıma anlat.

-O fısır fısır konuşmalarınızın, birbirinize attığınız kaçamak bakışlarınızın benim gözümden kaçtığını mı sandın sen.

-Yemin ederim ki doğruyu söylüyorum.

-Boş yere yemin etme. Çarpılırsan görürsün.

-Sen de bana iftira atma o zaman.

-Ne yani iftira mı şimdi bu? Ben adamın gözlerinden anlarım. İkiniz de birbirinize sevdaluk çekiyorsunuz. Sen ne kadar da yok dersen de ben adım gibi eminim bundan.

Arkası yarın ./..