Kilerin kapısı kapanır kapanmaz tahtaların arasından bir fare başını odaya doğru uzattı. Titrek uzun bıyıklarının ardındaki burnuyla havayı kokladı. Yalnız kaldığına iyiden iyiye emin olunca, koşar adımlarla darı çuvalının yanına kadar geldi. Zehra'nın içeri girmesiyle yarım bırakmak zorunda kaldığı karın doyurma işine, büyük bir iştahla devam etmeye koyuldu. 

Annesi kuzinenin üstüne koyduğu yal kazanında suyu ısıtıyordu.
-Getir gızım. Su yeteri kadar ısındı. Kepeği hemencecik koyalım kazana.

Zehra, gotun içindeki kepeği kazana boca etti. Annesi daha önceden keserek hazırladığı yiyecek artıklarını, ortasından ikiye böldüğü armut, elma gibi meyveleri, yaylanın gıranlarından ve köydeki bahçelerden kesilerek kurutulmuş otları da kazana ilave ederek karıştırmaya başladı.

-Gızım, bu kepek az geldi. Var git bi got daha getir çabucak. Dedi kızına.

-Tamam ana. Hemen getiriyorum.

Zehra koştura koştura kilere girip bir got* kepek daha doldurdu ve getirip kuzinenin üstündeki kazana boşalttı.

-Bu kadarı yeterli gelir değilmi ana. Dedi işinin bittiğini onaylatırcasına.

-Çok geç olmadan ablanla gidin de su alın. Bir yudumluk su kalmamış evde. Annesi ikinci görevi verirken birinci görevin bittiğini de onaylamış oldu böylece.

Hanife elinde lahana demetleri peşinde kar ve soğukla birlikte ön kapıdan içeri hızlıca girdi. Üstündeki hırkanın koyu kahve rengi, kar taneleriyle neredeyse beyaza dönüşmüştü.

Lahanaları tereğe bırakırken,

-Dışarda kar fena yağıyor. Hava da bayağa soğumuş. Dedi.  Üzerindeki karları eşeleyerek ortaya çıkardığı lahanaları toplarken üşüyen, kızarmış ellerini ağzına götürerek sıcak nefesiyle ısıtmaya çalıştı. Sonra da bir dosta sunar gibi ellerini kuzineye uzattı.
-Hadi suya gidelim abla. Dedi Zehra aceleci bir sesle. Hava daha da soğumadan varıp gelelim.

-Dur kız! Şu ellerimi az biraz daha ısıtayım. Tabi dışardan gelen sen değildin nasıl olsa. Ellerim buz kesti lahanaları toplarken.

-Tamam tamam anladık. Gece kalmayalım diye söylemiştim.

-Bırakın didişmeyi. Zehra haklı. Bir an önce varıp gelin. Diyerek tartışmaya son noktayı koydu anneleri.

İki genç kız, bakırdan su güğümlerini ve sırtlarına bağlamak için dırmaçları** alarak dışarı çıktılar. Çeşmeye giden yol, gelip geçen az olduğu için diz beline kadar karla dolmuştu. İki kardeş, esen rüzgarın eşliğinde, yolda iz açmak için karla boğuşmaya başladılar.

*Got: Özellikle fındık, un, darı ölçmek için kullanılan tahtadan yapılmış bir kap.

**Dırmaç: Yük taşımaya yarayan, iplikle  dokunmuş uzun sıkı şerit.

YALAN

İşte yine yalnızlık

Buldu beni bu karanlık gecede

Şarkılar artık içimi ısıtmıyor

Yanağımda gezinmiyor sevdiğim parmaklar

Yokolmuş çekingen sarılmalar

İşte yine yalnızlık

Yıllar öncesinde olduğu gibi

Duygusuzluk sevgisizlikle iç içe

Uykusuz geceler bitmiş

Marinadaki o masa çoktan kaldırılmış

İşte yine yalnızlık

Yatağa savrulmuş yırtık resimler

Mektuplar bir kenarda buruşmuş

Eski bir plağın takılmış sesi

Hep aynı yalanı söylüyor

Seni çok seviyorum

     Seni çok seviyorum

          Seni çok seviyorum

İstanbul, Şubat 1990